Wie in het centraal gebouw werkt, weet wie Daan is. De joviale begeleider met zijn kenmerkende rossige baard is een gevestigde waarde op de centrale site van MPC Terbank. In oktober 2016 startte hij in de gloednieuwe leefgroep Parkweg 4, nu werkt hij in Parkweg X. Hoe kijkt hij terug op zijn 10 jaar als begeleider?
Het echte werk
Mijn carrière in Terbank is eigenlijk begonnen met een ‘nee’. Ik had een spontane sollicitatie ingediend voor een begeleidersplaats in leefgroep ’t Zuid, later Parkweg 1. Helaas had ik niet het profiel dat ze konden gebruiken: ze zochten iemand die administratief sterk was, niet bepaald mijn sterkste kant. Na de sollicitatie gaven ze wel mee dat ze nog een begeleider zochten voor de uitwerking van een nieuwe leefgroep. Kom nog eens solliciteren, dan kunnen we je misschien daar een plek geven. En deze keer was het wel raak!
In het begin vond ik het bijzonder lastig om professionele afstand tussen mezelf en de jongeren te behouden. Ik probeerde te veel hun kameraad te zijn, denk ik. Eigenlijk was ik een veredelde scoutsleider (lacht). Maar door meer ervaring op te doen, leer je hoe je een band kan scheppen met een jongere en tegelijkertijd duidelijke regels met hen kan afspreken. Voor de jongeren is het ook belangrijk om te horen dat een nee ook tot de opties behoort.
"Dit heb ik van je geleerd"
Elke dag in de leefgroep ziet er anders uit. Bij het begin van je shift kan je niet inschatten hoe een jongere zich gaat voelen. Onze jongeren kunnen heel star en koppig zijn, en daarbij emotioneel licht ontvlambaar. Daardoor kunnen de gemoederen in onze leefgroep wel eens hoog oplaaien. Gelukkig duren die momenten nooit lang. Het is uitdagend werk, maar dat is goed: ik daag mezelf graag uit.
De grootste uitdaging als begeleider, dat is voor mij een waardevolle band creëren met een jongere. Iedere jongere heeft zijn specifieke noden, problematieken, bagage… Aan de hand daarvan moet je op zoek gaan naar wat elke jongere belangrijk vindt en aanvoelen op welke manier je hen kan helpen. Zo kan je écht iets voor hen betekenen. Als er een jongere aan het einde van zijn traject zegt: “Dit heb ik van je geleerd”, dat vind ik het grootste compliment dat je als begeleider kan krijgen.
Bijna een vriendengroep
Wat werken in Terbank zo speciaal maakt? De collegialiteit, zonder twijfel. Vooral in de Parkwegen zijn de leefgroepbegeleiders heel sterk met elkaar verbonden. Onze leefgroepen liggen vlak naast elkaar, bij crisissen helpen we elkaar uit de nood, voor onze shiften zitten we samen te babbelen in de refter… Zo creëer je een band die het collegiale overstijgt. Het is bijna een vriendengroep te noemen.
Ik heb me hier ook altijd goed ondersteund gevoeld, vanaf het begin al. Ik kwam terecht in een heel ervaren team dat altijd paraat stond om me te helpen; niet alleen de begeleiders, maar ook de pedagoog en de maatschappelijk werker. Zo leer je snel de kneepjes van het vak. Doordat je zo goed ondersteund wordt, kom je ook automatisch tot het besef dat je tot veel betere oplossingen komt als je samen iets aanpakt.
Ik ben niet iemand die snel een boek vastneemt, ik leer het liefst van al op de werkvloer zelf. Ik had me geen betere leerplek kunnen voorstellen dan de Parkwegen. Ik heb hier alle kansen gekregen om me te ontwikkelen, te leren en te groeien. Terbank heeft me echt gevormd als begeleider.