Bert Geebelen, een vertrouwd gezicht in MPC Terbank, stapte in 1986 onze organisatie binnen als jonge opvoeder. Wat begon als een nieuwe uitdaging, werd een carrière van bijna 40 jaar — in januari nam hij afscheid als teamcoördinator voor een welverdiend pensioen. Hij zag leefgroepen verhuizen, diensten veranderen, en herprofileringen voorbij komen, maar één ding bleef hetzelfde: “Weet je wat fijn is aan Terbank? Je mag hier zijn wie je bent.”
De kneepjes van het vak leren
Ik ben hier als opvoeder begonnen op 3 november 1986, in de toenmalige leefgroep Het Huizeke, wat nu leefgroep Declercqlaan is. Er zaten toen ook kinderen en jongeren met een matig verstandelijke beperking, maar de samenstelling was een stuk uiteenlopender: er verbleven zowel kleintjes van 3 à 4 jaar als pubers. Dat was niet altijd even gemakkelijk. Maar ik kwam er terecht in een heel leuk team waar ik enorm veel van heb geleerd. Het was fijn om als jonge gast te worden ontvangen door mensen die de kneepjes van het vak al kenden.
Wat me ook meteen opviel, was de gedecentraliseerde manier van werken hier. Je runt je eigen leefgroep en beheert je eigen budget. In andere voorzieningen waar ik had gewerkt was dat niet het geval. Waar ik stage deed moest je iedere week op de vergadering zeggen wat er de volgende week op de planning stond. Er zat een grote controle op van bovenaf. Het verschil met MPC Terbank was meteen duidelijk. Er wordt hier gewerkt op basis van vertrouwen. Leefgroepen hebben veel meer vrijheid, dat vind ik geweldig.
Onvoorwaardelijk accepteren
Gedurende mijn carrière als opvoeder heb ik veel kinderen en jongeren zien komen en gaan, en ik zag ze allemaal graag, maar er zijn er twee die in mijn hart gekropen zijn: Ester en Emilia. Ester is de leefgroep binnengekomen toen ze vier jaar was, Emilia was drie en een half. Ik had een boon voor die twee. Ondertussen zitten ze in een volwassenvoorziening, maar ik ga hen nog regelmatig bezoeken.
Maar opvoeder zijn was niet altijd even gemakkelijk. Als een avond goed loopt, ga je met een goed gevoel naar huis, maar als het moeilijk loopt, denk je: “Had ik dat niet beter zo gedaan”. Wat ik heb geprobeerd, zeker als opvoeder, is hen duidelijk maken: “Ik blijf hier staan voor u.” Dat wat ze ook zouden doen, je er altijd voor hen zal zijn. Hen onvoorwaardelijk accepteren.
Van begeleider naar teamcoördinator
Na 18 jaar als opvoeder heb ik in 2004 de eer gekregen om teamcoördinator te mogen worden. Sindsdien heb ik altijd de logistieke dienst, de Meulemanslaan en de Declercqlaan begeleid. Maar ik ben bijvoorbeeld ook teamcoördinator geweest van Tweekleinewegen en Parkweg 2.
Ik ben er eigenlijk ingerold, in de job van teamcoördinator. Mensen hebben me altijd gestimuleerd om dingen te proberen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou kunnen. De twee teamcoördinatoren die ik zelf gehad heb, hebben me beide gezegd: “Bert, gij kunt dat.” Ik weet niet of ik het uit mijzelf zou hebben gedaan, soms heb je een duwtje nodig. Maar ik ben al die jaren met plezier teamcoördinator geweest. Ik heb ook steeds mijn best gedaan en ik heb altijd voor mensen willen zorgen. Opvoeders hebben een moeilijke job, ze verdienen alle bijstand die ze kunnen gebruiken. Die insteek heb ik altijd willen gebruiken. En ik heb ook altijd met plezier de logistieke dienst gecoördineerd. We hebben fantastische logistieke medewerkers, die zich met hart en ziel inzetten. En eigenlijk mag je dat zeggen van alle medewerkers van Terbank. Het zijn allemaal heel gedreven collega’s.
Je mag hier zijn wie je bent
Waar ik mijn laatste werkweken vooral nog van ga genieten? Gewoon hier zijn, genieten van de collega’s. En hier en daar nog eens zeggen wat ik van dingen vind (lacht). Het gaat anders zijn, misschien ook emotioneel. Ik weet het niet. Als je ergens zo lang gewerkt hebt… Maar ik ben enorm blij dat ik hier terechtgekomen ben, dat ik hier fijne mensen heb leren kennen, dat ik hier vrienden heb gemaakt, en dat ik kon zijn wie ik ben. Daar ben ik heel dankbaar voor.