Alle jongeren laten hun sporen achter na hun verblijf in MPC Terbank, maar weinigen zoals Lennert. De joviale jongeman met een vlotte babbel verliet in 2025 na elf jaar ons nest voor een nieuw hoofdstuk in volwassenenvoorziening Martine Van Camp. Bij zijn afscheid beloofde hij om zo nu en dan een bezoekje te brengen – en hij hield zich aan zijn woord. Sterker nog: hij vond de tijd voor een interview! “Dank je voor de tijd die jullie me hebben gegeven.”
Geen gevangenis
Op mijn tiende kreeg ik een plek in de Groenveld 102. Mijn ouders hebben me nooit uitgelegd waar ik naartoe ging, ook niet toen ze me naar de leefgroep brachten. Ik dacht dat ze me aan een gevangenis gingen afzetten! Ze zeiden niks, dan denk je aan het ergste, he.
Maar ik had al vlug door dat de leefgroep geen gevangenis was. De begeleiders waren tof, en ik maakte heel snel vrienden. Mijn tijd in Groenveld 102 was echt super. Ik en de andere gasten gingen vaak fietsen rond de leefgroep. We trokken spurtjes in het Kribbepadje, tussen de Groenveldstraat en de Tervuursesteenweg. Of we gingen in de buurt belletje trek doen! De begeleiding is er nooit achter gekomen dat wij dat deden!
Op mijn vijftiende verhuisde ik naar de Declercqlaan, maar daar vond ik mijn draai niet. De begeleiders waren heel vriendelijk, maar de leefgroep was geen goede plaats voor mij. Ik had meer structuur nodig. In Parkweg 4 kon ik wel de klik maken.
Alleen maar goede opvoeders
Het was niet altijd gemakkelijk in de leefgroep, maar ik had wel vrienden in elke leefgroep. Vooral de oudere jongens die niet te druk waren, daar schoot ik het best mee op. Met ouder te worden zat ik ook vaker bij de begeleiding. Niet alleen voor een babbel, maar ook om hen te helpen. Vuilbakken weg doen, koffie zetten, dat soort zaken.
Ik heb hier alleen maar goede opvoeders gehad, in alle leefgroepen. Ze stonden altijd voor me klaar. Ik kon gemakkelijk een babbeltje met hen doen, maar ik kon ook mijn gevoelens bij hen uiten. Ik kon alles tegen hen zeggen wat ik wilde zeggen.
Ze hebben wel soms een beetje afgezien met mij (lacht). Ik verloor wel eens mijn geduld, zeker als het te druk was in de leefgroep, daar kon ik echt niet tegen. Ik heb een paar keer mijn koffers gepakt, maar ik ben het nooit afgebold. Toen was ik soms boos op de begeleiders, maar nu niet meer. Ik ben nu alleen dankbaar voor de tijd die jullie me hebben gegeven.
Martine Van Camp: tof, maar anders
Hoe het gaat in Martine Van Camp? Ca va, maar het is wel nog een beetje zoeken. De begeleiding is nieuw, dat is nog steeds wat wennen. Gelukkig kende ik één begeleider al, Alice heeft nog in Terbank gewerkt. De begeleiders zijn er ook veel minder lang dan in Terbank. ’s Avonds zijn we in de leefgroep meestal alleen. Dat vind ik moeilijk.
Wat ik wel leuker vind in Martine van Camp, is dat er hier alleen volwassenen zijn, geen pubers. Die waren heel aanwezig, dat heb je hier veel minder. Toch mis ik de jongeren van Parkweg X. En zeker ook de begeleiding. Ik heb wel nog contact met sommige begeleiders, en enkele van de jongeren. En ik ga straks nog een bezoekje brengen aan de leefgroep. Ik ga blij zijn om ze terug te zien!